روز جهانی تئاتر مبارک باد

هر جایی که جامعه انسانی وجود دارد روحیه شور و شوق مهارناپذیری از اجرا آشکار می شود. زیر درختان در دهکده های کوچک و روی سن هایی با تکنولوژی بالا در پایتخت های جوان جهان، در سالن های مدارس و در مزارع و معابد، در محله های فقیرنشین (زاغه ها) در میادین شهری، مراکز اجتماعی و زیرزمین های درون شهری، مردم یکدیگر را برای برقراری رابطه صمیمانه در جهان پر از ریا و تزویر فرا می خوانند، جهانی که ما برای بیان پیچیدگی انسانی، تنوع و ضعف خودمان در برنامه زندگی، نفس کشیدن و سر دادن صدا، ایجاد می کنیم.
ما جمع می شویم تا گریه کنیم و به خاطر بیاوریم، بخندیم و فکر کنیم، بیاموزیم و تائید کنیم و تصور کنیم. جمع می شویم تا از مهارت های فنی شگفت زده شویم و خدایان را مجسم کنیم. تا نفس جمعی مان را در ظرفیتمان برای زیبایی و همدردی و شگرفی به کار گیریم. برای جشن گرفتن سرمایه های فرهنگی مختلف مان و برای از بین بردن مرزهایی که در میان ما ایجاد شده اند.
هرجایی که جامعه انسانی وجود دارد، روحیه شور و شوق مهارناپذیر از اجرا آشکار می شود. تولد جامعه، همین اجتماع است که نقاب ها و پرسش های سنت های مختلف مان را پوشش می دهد. همین اجتماع است که زبان ها، ریتم ها و حرکات مان را بر دوش می کشد و یک فضا را در میان مان پاک و شفاف می کند.
و ما هنرمندانی هستیم که با این روحیه باستانی کار می کنیم، احساس می کنیم که ناچار هستیم آن را از میان قلب هایمان، ایده هایمان و بدن هایمان برای آشکار کردن حقایق مان در همه اسرار درخشنده شان، عبور دهیم.
اما در این دوره که میلیون ها نفر در مبارزه برای زنده ماندن هستند، زیر فشار رژیم ها و سرمایه داری غارتگر قرار دارند، احساس تضاد، تنگدستی و تنگنا می کنند، در خلوتمان توسط سرویس های سرّی مورد تاخت و تاز قرار می گیریم و سخنانمان توسط دولت های مداخله گر سانسور می شوند، در جنگل ها همه چیز در حال نابود شدن هستند، گونه ها در حال ریشه کن شدن هستند و اقیانوس ها پر از سم می شوند: ما مجبور هستیم که چه احساسی از خود بروز دهیم؟
در این دنیای پر از قدرت های نابرابر، که نظم های برتری جویانه مختلف سعی در معتقد کردن ما برای قبول این نکته دارند که یک ملت، یک نژاد، یک جنسیت، یک اولویت جنسی، یک دین، یک ایدئولوژی، یک چارچوب فرهنگی نسبت به بقیه برتر می باشد، آیا واقعا اصرار بر اینکه هنرها بایستی از سوی برنامه های اجتماعی از محدودیت خارج شوند، قابل دفاع کردن است؟
آیا ما که هنرمندان صحنه و سن در تئاتر هستیم، به تقاضاهای عقلانی بازار محدود می شویم، یا با جدیت برای کسب قدرتی هستیم که بتوانیم: یک فضا را در قلب ها و ذهن ها پاک کنیم، مردم را اطراف خود جمع کنیم، به آنها الهام بخشیم، آنها را مجذوب و آگاه سازیم و دنیایی از امید و همکاری با آغوش باز را ایجاد کنیم؟
(با تشکر ویژه از گروه تئاتر تی تووک و "مژگان بدیعی" مترجم این گروه که پیام روز جهانی تئاتر و ترجمه آن را اختصاصا در اختیار سایت ایران تئاتر قرار دادند.)
/ 0 نظر / 18 بازدید